In mijn vrije tijd heb ik een hele korte sessie gedaan, dus zonder coachingscontext. Ik heb een aanpassing gedaan in de manier waarop we leiden/volgen t.a.v. andere gevoelens/beelden die tijdens het werken opkomen. Interessante ervaring want dit gaf een nieuw perspectief op het bereiken van het doel met de MatriX. 
Een vrouw die last heeft van een sterk beklemmend gevoel op haar hart. Dit gevoel lijkt op een aangedraaide bankschroef. Wat wil je daarmee doen? Weg zegt ze, maar dan komt een nieuw gevoel op in haar hoofd, van vastzitten. Ik besluit bij het eerste gevoel te blijven. Eerder verzandden we namelijk in een aaneenvolging van steeds nieuw opdoemende gevoelens. Ik benoem alleen het nieuwe gevoel: ah een gevoel van vastzitten? Ze zegt: ja lijkt op een panser. Ik vraag weer naar de bankschroef, wat ze daarmee wil doen. Losser draaien. Maar ze is bang dat ze te veel los draait. Ik zeg niks. Uit zichzelf zegt ze: 2 draaitjes kan eerst ook wel. En dat doet ze. Dan begint ze weer over het panser. Ik vraag: hoe gaat het met het panser? Dit voelt tot haar verwondering wat ruimer, wat elastischer. Ik leid terug naar de bankschroef rond haar hart. Ze wil nog wel een draai losser. Dat doet ze. Ze ervaart ruimte en opluchting. De 8 is een 6 geworden en dit vindt ze voor nu voldoende. 

Ik heb hiervan geleerd dat het dus ook heel goed kan om wel als MatriXer enige regie te nemen. Wat er gebeurde is stof voor verder gesprek maar dat ging in deze context te ver.